ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...

Πολλές φορές όταν είμαι μόνος κάθομαι και σκέφτομαι πόσες αλήθεια είναι οι στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που οι καταστάσεις γύρω του τον κάνουν να νιώθει ότι έχει κερδίσει τα πάντα. Οτι είναι το επίκεντρο της προσοχής των γνωστών και φίλων και ότι η ζωή του χάρισε απλόχερα ότι θέλησε να πετύχει εύκολα και γρήγορα. Φυσικά με τέτοια συναισθήματα με οτιδήποτε και αν ασχοληθείς η θετική ενέργεια που σκορπίζεις γύρω σου βοηθάει να ξεπεραστούν οι δύσκολες καταστάσεις, εκπνέεις όλους να θέλουν να ασχοληθούν μαζί σου και φυσικά παραξενεύει τους εχθρούς σου για το πως κάθε φορά μπορείς και βγαίνεις νικητής με τόσα εμπόδια που σου παρουσιάζονται. Είναι αλήθεια ότι η καταναλωτική κοινωνία η οποία ζούμε δημιουργεί στους ανθρώπους το συναίσθημα ότι συνεχώς πρέπει να παλεύεις για κάτι το οποίο μπορεί να σου λείπει και σε κάνει να νιώθεις ότι μειονεκτείς απέναντι στον περίγυρό σου αν δεν το αποκτήσεις. Βλέπουμε λοιπόν ανθρώπους να έχουν τα πάντα και να αισθάνονται ότι δεν μπορούν να χαρούν τίποτα ακριβώς γιατί πασχίζουν να αποκτήσουν κάτι το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να τους κάνει ευτυχισμένους. Απλώς για ένα χρονικό διάστημα θα τους κάνει να είναι στο επίκεντρο της προσοχής των γύρω τους και μετά απλώς μόλις φτάσει η ώρα που δεν θα ασχολείται πια κανείς μαζί τους θα αρχίσει πάλι για μια ακόμη φορά η αγωνιώδης προσπάθεια της αναζήτησης προσοχής που πρέπει να τους δώσουν οι άλλοι. Έτσι χάνουν το νόημα της ζωής και κανείς δεν ασχολείται πια μαζί τους για το τι μπορεί να αισθάνονται, τι όνειρα κάνουν, δεν μπορούν να μοιραστούν με κανέναν τις δύσκολες στιγμές, τις ελπίδες και τα άνχη τους. Και χωρίς να το καταλάβουν έχουν αποξενωθεί πλήρες από κάθε ανθρώπινο συναίσθημα.

Γι΄ αυτό και τα παιδικά μας χρόνια ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας, γιατί μάθαμε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ευτυχισμένος ακόμα και αν δεν έχει το τελευταίο μοντέλο κινητού με αφή που μπορεί να σου μιλάει και να κάνει ότι 10 συσκευές επικοινωνίας μαζί. Μπορεί να έχουμε σήμερα 5 τηλεοράσεις ο καθένας στο σπίτι του, την απουσία της ανθρώπινης επαφής και τη ζεστασιά μιας αληθινής φιλίας και παρέας δεν θα στη δώσει καμία συσκευή τελευταίας τεχνολογίας. Μήπως τελικά τα πληρώσαμε πολύ ακριβά όλα αυτά; Αυτό που ψάχναμε σαν άνθρωποι δεν μας το έδωσαν είναι σίγουρο πια. Όλος ο κόσμος το έχει καταλάβει και τώρα με την κρίση φαίνεται ακόμα ποιο καθαρά. Όλοι αναρωτιούνται πως πριν από 25 χρόνια τα γελαστά πρόσωπα που έβλεπες στις γειτονιές και στους δρόμους ήταν περισσότερα από ότι σήμερα; Πως ήταν δυνατόν να ταξιδεύεις σε όλη την Ελλάδα με ένα σαράβαλο με κανέναν αερόσακο, χωρίς κινητό τηλέφωνο, χωρίς λάπτοπ, χωρίς κάμερα και σήμερα να εξιστορείς στα παιδιά σου πως αυτά τα ταξίδια ήταν ένα μέρος από τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου; Τελικά μήπως ήταν;